Karakteristikat agronomike të kultivarëve kryesore të huaj të ullirit.

Frantoio.

• Është kultivar italian, sjellë në Shqipëri që  në vitin 1956. Aktualisht në strukturën e mbjelljeve në Shqiperi zë  6-8%.
• Bima, ka rritje mesatare/bujshme, degëzat prodhuese janë të holla dhe të përkulura.
• Është kultivar autofertil, me prodhimtari të qëndrueshme. Fruti është i gjatë, me madhësi mesatare dhe peshë 2-2.5 gr. Rrrezja e vajit arrin në  18%.
• Afati më i mirë i vjeljes për vendin tonë, është 10 Tetor – 10 Nëntor.
• Nuk i duron temperaturat e larta, por është tolerant ndaj temperatrave të ulta. Është i qëndrueshem ndaj syrit të palloit, por preket shumë nga miza e ullirit.

Kultivari 'Frontoio'

Leccino.

• Kultivar italian, i introduktuar në Shqipëri për para më shumjë se 30 vjetësh.
• Bima, ka rritje mesatare, kurorë të gjerë, degëza prodhuese ½ të larta.
• Fruti, oval,  mesatar në dimensione, ka maturim te hershem dhe uniform, pesha mesatare 2.5- 3.5 gr, në vitet kur ka pak prodhim deri në 6 gr, asimetrik në formë. Rrezja e  vajit në frutin e freskët arrin në 16 – 18%.
• Është tolerant ndaj të ftohtit dhe syrit të palloit, por është i ndjeshëm ndaj tymthit të ullirit.
• Distancat e rekomanduara të mbjelljes mbi nënshartese me farë  janë 6 x 6 m dhe mbi nënshartesa vegjetative 6 x 5 m dhe  5 x 5 m.

Kultivari 'Leccino'.

Koroneiki.

• Ka origjinë nga Greqia,është i përhapur në shumë territore deri Italinë e Jugut.
• Bima ka rritje mesatare, kënd të gjerë të degëve bazë dhe kurorë të shkrifët.
• Fruti me përmasa dhe peshë të vogël, deri 2-3 gr, me asimetri të lehtë, me majë dhe pak i shtypur  në bazë. Rrezja e vajit arrin në mbi 22%, dhe me vecori të mira organoleptike.
• Është vetpllenues dhe pjalmues i mirë për kultivarë të tjerë me origjinë greke.
• Ka prodhueshmëri të qendrueshme. Është i qëndrueshëm ndaj thatësirës dhe temperaturave të ulta. Është gjithashtu i qëndrueshëm ndaj syrit të palloit, por preket nga tuberkulozi.
• Distancat e rekomanduara të mbjelljes janë 6 x 5 m dhe 5 x 5 m.

Kultivari 'Koroneiki'.

Halkidiki.

• Kultivar me origjinë greke, futur në Shqipëri vetëm vitet e fundit.
• Bima është me rritje mesatare.  Ka kurorë të dëndur dhe hyn mesatarisht herët  në prodhim.
• Lulëzimi është mesatar, pjesërisht autofertil. Fruti është i madh, me peshë 7 – 10 gr, formë vezake/zgjatur, asimetrik, me thumb në majë.
• Është kultivarë për konservim të gjelbër. Ngjyra e frutit është e zbehtë, me shumë lenticela, me veti të dobëta në përpunim. Rrezja e vajit arrin deri në 20%.
• Është kultivar mesatarisht i qëndrueshëm, ka aftësi mesatare rrënjëzimi. Është i qëndrueshëm ndaj të ftohtit, mund të kultivohet deri 600 m lartësi.
• Është i qëndrueshëm ndaj syrit të palloit dhe preket pak nga tuberkulozi.
• Distancat e rekomanduara të  mbjelljes janë (nënsharteseë fare  6 x 6 m kur mbillet mbi nënshartesa farore  dhe 6 x 5 m e 5 x 5 m, kur mbillet mbi nënshartesa vegjetative.

Kultivari 'Halkidiki'.

Arbequino.

Kultivar me origjinë spanjolle, i përhapur shumë në Spanje, Portugali, Francë, SHBA, Australi, Itali, Marok, Tunizi dhe vitet e fundit edhe në Shqipëri.

• Bima ka rritje të kufizuar, degët dalin në kënd të gjerë, kurora në total është e hapur, dëndësia e kurorës mesatare dhe i ruan mirë degëzimet veshëse.
• Fruti është i vogël, sferik, i rregullt dhe simetrik në pamje. Raporti tul/ bërthamë është mesatar. Fruti  në pjekje merr ngjyrë të zezë.
• Është kultivar autfertil, hyn në prodhim shumë herët, piqet herët dhe jep prodhime të qendrueshme.  Rrezja e vajit është e lartë dhe vaji konsiderohet shumë cilësor.
• Është i qëndrueshëm ndaj të ftohtit dhe kripëzimit, por është i ndjeshëm ndaj mizës së ullirit, dhe tuberkulozit dhe disi më pak ndaj syrit të palloit.
• Kultivohet deri në 600 m lartësi mbi nivelin e detit, ndërsa distancat më të pranueshme të kultivimit janë 4 x 2.5 m ose deri 1000 bimë/ha.

Kultivari 'Arbequina'.